{"id":2161,"date":"2021-11-03T14:03:00","date_gmt":"2021-11-03T13:03:00","guid":{"rendered":"https:\/\/purovitalis.com\/?p=2161"},"modified":"2024-08-30T12:07:59","modified_gmt":"2024-08-30T11:07:59","slug":"top-hallmarks-of-ageing-and-how-to-affect-each-of-them","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/staging.purovitalis.com\/nl\/top-hallmarks-of-ageing-and-how-to-affect-each-of-them\/","title":{"rendered":"De belangrijkste kenmerken van het ouder worden en hoe je op elk daarvan invloed kunt uitoefenen"},"content":{"rendered":"
<\/div>\n

Kenmerken van veroudering zijn de complexe en intra-individuele biochemische veranderingen die zich in levende organismen voordoen als gevolg van biologische veroudering, wat leidt tot verlies van fysiologische integriteit en verminderde functies, waardoor we vatbaarder worden voor de dood. TDe snelheid en het effect van verschillende verouderingsmarkers verschillen per persoon.<\/span><\/strong><\/p>\n

De \u2018Hallmarks of Aging\u2019 werden in 2013 voor het eerst geformuleerd om inzicht te krijgen in de chemische processen achter het verouderingsproces. Het verouderingsproces is de belangrijkste factor die ten grondslag ligt aan de meeste ziekten bij de mens, waaronder kanker, diabetes, hoge bloeddruk, vermoeidheid, cognitieve stoornissen en neurodegeneratieve aandoeningen.<\/p>\n

Een \u201cmetabolische klok<\/strong>\u201d is verantwoordelijk voor metabolische veranderingen en tast de metabolische homeostase en de biologische activiteit aan. Onze genetische aanleg en omgevingsfactoren kunnen de kenmerken van veroudering versterken. Elk kenmerk duidt op het optreden en de opeenstapeling van omstandigheden die verantwoordelijk zijn voor verschillende soorten leeftijdsgebonden aandoeningen in het menselijk lichaam.<\/p>\n

De belangrijkste kenmerken van het ouder worden<\/h2>\n

De kenmerken van veroudering bepalen het verschil tussen chronologische en biologische leeftijd. De negen belangrijkste kenmerken van veroudering worden hieronder samengevat:<\/p>\n

1. Genomische instabiliteit<\/h2>\n

Een gemeenschappelijke factor die verband houdt met veroudering is de ophoping van genetisch beschadigde cellen. Elke cel van het menselijk lichaam bestaat uit de 3 miljard letters op de DNA-keten<\/a>, met uitzondering van rode bloedcellen, bepalen de complexiteit van ons genoom. De goede werking van het menselijk genoom is van het grootste belang voor de soepele werking van ons lichaam, maar helaas zorgen verschillende factoren ervoor dat dit niet soepel verloopt. De combinatie van exogene factoren (straling en vervuiling), endogene factoren (zuurstofvrije radicalen) en biologische en chemische eigenschappen werkt voortdurend hard aan het verstoren van de soepele werking van ons genoom.<\/p>\n

\"Afbeelding<\/p>\n

<\/div>\n

Tot wel een miljoen keer<\/strong>, het feit dat het DNA in elke cel voortdurend wordt afgebroken en hersteld, is een eye-opener. Hoewel het proces van DNA-codering en -decodering het grootste deel van het verlies kan compenseren, verliest het zijn functie naarmate we ouder worden, en verloopt het herstelproces niet feilloos.<\/p>\n

Ziekten die verband houden met genomische instabiliteit:<\/h3>\n

De opeenstapeling van cellen met beschadigd DNA leidt tot aandoeningen die verband houden met vroegtijdige veroudering, zoals Het Bloom-syndroom en het Werner-syndroom.<\/strong> Kanker is ook een voorbeeld van onherstelbare schade aan het DNA van cellen, zowel bij mensen als bij muizen. Neurodegeneratieve aandoeningen en neuromusculaire aandoeningen zijn het gevolg van de kenmerken van veroudering.<\/p>\n

De invloed van de mens aanpakken:<\/h3>\n

Het risico op Genomische instabiliteit<\/a> kan worden voorkomen door blootstelling aan ultraviolette straling en kankerverwekkende stoffen te vermijden en door een manier te vinden om ondervoeding tegen te gaan. Blootstelling aan chemische stoffen<\/a> Afgezien van kankerverwekkende stoffen zoals zware metalen, acrylamide, benomyl en chinon, dragen deze stoffen in belangrijke mate bij aan verouderingsmarkers.<\/p>\n

2. Verkorting van de telomeren<\/h2>\n

Tijdens het opbouwproces van DNA zijn telomeergebieden extra kwetsbaar; dit zijn geleidelijke nucleotidesequenties in lineaire chromosomen die aan eiwitten zijn gebonden. Hun functie is om te voorkomen dat het uiteinde van chromosomen degenereert en ervoor te zorgen dat de streng lineair blijft in plaats van dubbelstrengs.<\/strong><\/p>\n

\"Grafische<\/p>\n

De afwezigheid van telomerase leidt tot herhaaldelijke DNA-degradatie, wat resulteert in telomeerverkorting en uiteindelijk tot apoptose leidt.<\/p>\n

Ziekte die verband houdt met telomeerverkorting:<\/h3>\n

De ontwikkeling van vroegtijdige aandoeningen zoals Longfibrose, aplastische anemie, congenitale dyskeratose<\/strong> zijn het gevolg van telomeerverkorting als gevolg van een tekort aan het shelterin-component. Overmatig verlies van telomeren leidt tot een tekort aan regeneratief weefsel en versnelt het verouderingsproces.<\/p>\n

Uit onderzoek blijkt dat er een direct verband bestaat tussen de lengte van de telomeren, senescentie en veroudering. Uit onderzoek bij muizen is gebleken dat een korte telomeerlengte de levensduur verkort, terwijl een lange telomeerlengte deze juist verlengt.<\/strong> Ook wordt telomeerverkorting beschouwd als een belangrijke oorzaak van de verhoogde sterfte onder jonge mensen. De activering van telomeren kan het verouderingsproces dus omkeren. Het uitschakelen van het telomerase-enzym bij mensen zorgt ervoor dat telomeren niet korter worden en dat hun lengte wordt hersteld.<\/p>\n

De invloed van de mens aanpakken:<\/h3>\n

We kunnen het risico op telomeerverkorting verminderen<\/a> door:<\/p>\n